W czasach gimnazjum, szanowna Pani od angielskiego(Miszkiel? Staleńczyk dzis) strasznie namawiała mnie, abym studiował medycynę, bo po prostu jestem zdolny z angielskiego. Okropnie mocno wierzyła we mnie. Okropmnie mocno dopingowała mi, żebym jednak poszedł na ten cholerny i niewdzieczny kierunek medyczny. Niestety nie widziało mi się to. A dlaczego? BO TA PIEPRZONA GISZTOROWICZ nie wierzyła we mnie. Zawsze chciała mnie udupić z tej biologii bo… chciała i tyle : ) stałem się jej małą ofiarą.

Kiedy przyszedłem do technikum czulem się targany. Nie wiedziałęm co ze sobą zrobić, więc szedłem za całą masą znajomych: uczę się, aby studiować w Białymstoku, jestem na kierunku technicznym więc będę się uczył kierunku technicznego na politechnice.

Jakoś w drugiej klasie złapała mnie faza na prawo. Przykładałem się do historii, naprawde nie wiem co mi strzeliło ale po prostu chciałem być kimś lepszym w społeczeństwie i lepszym od kolegów, którzy i tak nie zawsze wierzyli we mnie, tak samo jak inni nauczyciele, ale cóż. Wiara w siebie – najważniejsza! I tak jakoś dobrnąłem do klasy trzeciej, gdzie minął mi totalnie ten entuzjazm nauk humanistycznych. Po prostu nie jestem do tego stworzony! Nienawidze humanistyki, zawsze tylko czytać, czytać i czytać. I interpretować pierdoły.

Fakt faktem, bycie humanistą jest dzisiaj mało opłacalne, no chyba, że mam aspiracje na bycie jakimś zajebistym redaktorem naczelnym pisma motoryzacyjnego(ew Playboy : ) ) więc szybko wybiłem sobie z głowy studia na Uniwersytecie.

Wtem pomyślałem: wojsko…wojsko… Dlaczego by nie spróbować? Poogladałem filmiki o WAT-cie i po prostu spodobało mi się to. Ale też i ten entuzjam przeszedł dość szybko. Fizyka i matematyka przytłoczyła mnie. Nie wiedziałęm co ze sobą robić. Postanowiłem próbować małych biznesów. Niestety, z małym skutkiem. Po prostu nic a nic mi nie szło, nie umiałem się zebrać do kupy i po prostu zacząć działać, było zawsze jakieś ale…

Klasa czwarta. Czas wyboru matury, studiów, dalszego życia. Cóż, udupiony jak skurwysyn. Fiza i matma – leży, gegra jakoś zipie, biola chemia – pamiętam tylko wzór etanolu C2H5OH. (chyba), hist wos – nie chce nic z humanistyki. Więc cóż czynić?

Po wielu minutach i godzinach z tatą doszedłem do wniosku, szkoda, że dopiero w styczniu, że chcę iśc do wojska. Na WAT lub do Wojsk Lądowych do Wrocławia, i cóż czynić… Kuć fizę i matmę, do końca, brnąć do końca, póki nie zwycięże, póki nie odniosę sukcesu, póki nie pokażę , że mam jaja.

I jeszcze jedno… Chcę mieć trochę na studia – do końca sierpnia zarobić 100 tys zł, na wszystkim czym tylko się da!

Otóż nasi najmądrzejsi pod słońcem ‘profesjonaliści od ukladania testów czy egzaminów’ nie przykładają w ogóle uwagi do tego, jaki materiał jest w toku nauczania. Ostatni test teoretyczny miał około 60% pytań z mechaniki. Z tego co się zdąrzyłem nauczyć to MECHATRONIKA dzieli się na 3 różne działy: mechanikę, elektronikę i informatykę. Pytań o informatykę, o sieci, o rozbudowę sieci nie było ANI JEDNEGO. Więc po chuj kurwa jego mać się uczyć pierdolonych sieci ISDN , ASI itd.? Po chuj wprowdzacie to w program skoro i tak nie będzie tego na teście? Popierdoliło was na AMEN? Wy układacze testów w ministerstwie zamieńcie sie z chujem w głowie na mózg a nie wate cukrową albo ciasto do kurwy nędzy.

A nasi kochani specjaliści od układania programów nauczania również niech NAJPIERW konsultują się z tymi, którzy zaczynali od pracownika w różnych firmach a nie kurwa jakiegoś popierdolonego profesorka z Politechniki Warszawskiej pytań czy to dobrze i czy może być. Powiem szczerze, ksiażek do tej specjalności jest mało. Ale ja pierdole! PROFESOR z PW chyba musi reprezentować ze sobą jakiś poziom. Więc po jaka cholerę tłumaczy i przepisuje książkę z błędami? No żesz w morde! WSTYDŹ SIĘ PAN! Kiedy miałem pierwsze zajęcia z mechatroniki mój nauczyciel siedział i co raz znajdywał błędy w pańskiej książce, które nie są poprawione do dziś…

Głównie chciałbym zająć się tematem egzaminu zawodowego PRAKTYCZNEGO. Jak sama nazwa wskazuje, praktyczny, znaczy skonstruuj, opracuj, pokaż, że potrafisz złożyć do kupy maszynę, że potrafisz coś połączyć ze sobą, że potrafisz skorzystać z maszyny, że potrafisz cos samemu zrobić jakąkolwiek innowację techniczną.

Popytałem naszego nauczyciela o stary system zdobywania tytulu technika. Był on o wiele prostrzy, lepszy, milszy, łatwiejszy i co najważniejsze każdy mógł się wykazać. System ten polegał na tym, że uczeń przed ukończeniem szkoły musial zrobić tzw. prace dyplomową, czyli jakąś techniczną nowinke, jakieś usprawnienie. Widziałem przeróżne prace, np. sterowanie ogrzewaniem domu, sterowanie fontanną, sterowanie piecem hutniczym, sterowanie obrotami silnika itd.

Dziś jest to o wiele bardziej popierdolone i o wiele bardziej spierdolone byc nie mogło. Teraz egzamin praktyczny zawodowy polega na tym, aby UWAGA: napisać wypracowanie z polskiego. Tak, dokladnie tak. Egzamin trwa 240 minut. Dokładniej w pracy trzeba opisać schemat działania, napisać jakie wykonuje prace dany element, z jakich narzędzi skorzystamy do budowy tegoż układu, no i oczywiście musimy napisać temat pracy. A wszystko to swoimi słowami. Tylko, że to wszystko mamy napisane w załącznikach, które znajduja się na arkuszu egzaminacyjnym. Po prostu przepisujemy załączniki opisując je swoimi słowami na pracy i mamy już zdany egzamin, ponieważ jest to 75pkt , a żeby zdać owy egzamin należy uzbierać 75% w pracy. Co jest najśmieszniejsze, najtrudniejsza sprawa, czyli projektowanie układu praktycznie mało co wnosi do pracy. Pisanie o zadaniach układu itd. zajmuje 3 strony formatu A4! A sam układ logiczny i układ sterownika PLC PÓŁ STRONY. CZYŻ TO NIE JEST POPIERDOLONE?  Dlaczego przy programowaniu sterownika PLC nie korzystamy z komputera tylko z kartki papieru, hę? Co ja zaprogramuje kartkę papieru i mi ma zatańczyć czy zamknąc bramę garażową?
NO KURWA DLACZEGO? Przecież dzięki komputerowi możemy wprowadzić program do PLC. I dlaczego za najważniejszą rzecz w calym egzaminie mam dostac jedynie 25 pkt? Co ja kurwa mać humanista jestem? Ze mam napierdalac 3 strony A4 żeby zdać egzamin potwierdzający to, że potrafię skonstruować coś zajebistego?

Prosze telewizję, prasę, radio aby to troche nagłośniły. BO JESTESMY WRAZ Z KOLEGAMI WKURWIENI TA POPIERDOLONA SYTUACJA W POLSKIM SZKOLNICTWIE.
ps; przepraszam za chaos, ale wstałem niedawno z łóżka bo mnie szlag jasny trafił i dostałem weny twórczej.

Pierwszą rzeczą jaką robiłęm aby dbać o swego ducha to po prostu modlitwa. Modlitwa zanoszona do Boga. Uczyłem się jej od małego. Od dziecka uczono nas ludzi przeróżnej wiary modlitwy. To ona daje siły. Umacnia naszą więź z Bogiem, naszą więź z samym sobą. Umacniajac swoja wiarę umacniamy też siebie wewnątrz. Jesteśmy pewniejsi siebie, odważniejsi i co najważniejsze, czujemy się spokojnie w duchu.

W zasadzie niedawno odkryłem, że prawdą jest stwiedzenie : ” w zdrowym ciele zdrowy duch”. Trenując piłkę nożną, trenując biegi kształtowalem swój umysł i psychikę. Przy takich zajęciach czlowiek relaksuje swoją duchową sferę. Jest naprawdę uspokojony i negatywne emocje dosłownie wypływają z niego jak pot. Na pewien czas zostawiłem sport. M.in. powodem była postawa pewnego nauczyciela, który po prostu olewał mnie i mój talent. Po kilku tygodniach stalem się nerwowy, wybuchowy, moja wewnętrzna sfera została rozszarpana przez negatywne myśli i stres. Po przeczytaniu książki „Potęga podswiadomości” uświadomiłem sobie, że sport maksymalnie pomaga naszej sferze duchowej wzrastać i usuwa negatywne emocje z organizmu. I dlatego zacząłem ponownie uprawiać sport na własną rękę.

Dziś obejrzałem film „The secret” opowiadający o sekrecie przyciągania. Sekret ten tkwi w każdym z nas. To jest proste wyobrażanie sobie rzeczywistości jaka chcielibyśmy widzieć. Ujrzałem w tym filmie wiele dowodów na to, że to działa. O to jeden z nich. Pan, który mial wypadek samolotowy miał sparaliżowane całe ciało. Mógł jedynie mrugać oczyma. Lekarze przekonywali go, że tak zostanie do końca życia. On jednak zaprzeczał temu. Mógł przewracać oczyma i mrugać, ale doszło do niego, że ma jeszcze podświadomość. Ma mózg, w którym jest skoncentrowana cała jego moc duchowa, sfera niewidzalna dla lekarzy, którzy życzą mu źle. Wyobrażał sobie, jak wychodzi ze szpitala pełen zdrowia. Że zdarzyło się to 24 grudnia w dzień Wigilii. Stało się tak, jak Pan sobie zażyczył.

Ja również przypominam sobie pewne historie związane z tym sekretem. W gimnazjum marzyłem, aby zdobyć wszelkie medale jakie będę miał okazje zdobyć. Wyobrażałem to sobie, jak odbieram 3 medale na jednych zawodach oraz po jednym na innych. Do tego modliłem się gorliwie o kondycję, o formę, o dobre warunki. Przyszła wiosna. Pierwsze zawody – złoto, przedziwna siła pchała mnie do przodu abym biegł i biegł. Drugie zawody – 3 złote medale, wygrałem w 3 konkurencjach dzięki małym podpowiedziom o które modliłem się.

Tak właśnie dbam o swoje życie duchowe. Wyobrażam sobie piękne rzeczy, miłość, wiarę, zrozumienie, rzeczy. Modlę się o to gorliwie umacniając swą wiare i pozbywam się negatywnych myśli uprawiając sport.